Teia hoofdsponsor 48ste Vlendag
“De stem van de vleermuis die wij allemaal proberen te vertegenwoordigen, begint altijd bij een persoonlijke voorstelling.”
Teia hoofdsponsor 48ste Vlendag
Tien seconden. Zoveel tijd vroeg Harmen Verboom aan de zaal om zich voor te stellen hoe het is om een vleermuis te zijn. Zo opende hij de 48ste Vlendag, waar hij als vertegenwoordiger van hoofdsponsor Teia het welkomstwoord verzorgde.
De Vlendag
De Vlendag is de jaarlijkse studiedag van de Vleermuiswerkgroep Nederland (VLEN) en bestaat inmiddels al 48 edities. Op deze dag draait alles om vleermuizen, met lezingen en presentaties over onderzoek, bescherming en wetenswaardigheden uit Nederland. Ook is het een vaste ontmoetingsplek voor vleermuisonderzoekers, natuurbeschermers en andere geïnteresseerden, om ervaringen met elkaar te delen. Inspirerende praatjes horen daar natuurlijk bij, en dit jaar stond er een bijzonder verhaal op het programma.
Hoofdsponsor Teia
Voor Teia werken bijna 500 veldmedewerkers aan vleermuisonderzoek. Zij zoeken uit waar kolonies, foerageergebieden en vliegroutes zitten, zodat mens en vleermuis elkaar niet in de weg zitten. Ze komen uit alle hoeken: studenten, starters, carrièreswitchers, professionals en gepensioneerden. Allemaal dragen ze op hun eigen manier bij aan de bescherming van vleermuizen. Harmen noemt hen de laatste stem van de vleermuizen.
Teia maakt het ecologisch werk instapbaar en geeft mensen de kans om ervaring op te doen en zich verder te ontwikkelen. Daarmee draait het bij Teia om één idee: zorgen dat menselijke en natuurlijke ontwikkeling hand in hand gaat.
De mens-vleermuis en de vleermuis-vleermuis
Naast ecologie houdt Harmen zich als hobby bezig met filosofie. Hij liet zich inspireren door Thomas Nagel en twee van zijn boekjes: “What Is It Like to Be a Bat?” en “The View from Nowhere.” Nagel buigt zich over het lichaam-geestprobleem en over de vraag hoe een subject ooit tot een objectieve werkelijkheid kan komen.
Harmen legde die vraag naast vleermuisbescherming. Hoe verplaats je jezelf in een vleermuis? Eigenlijk lukt dat niet. We stellen ons een mens-vleermuis voor: een mens die fladdert langs bomen en tegen een gebouw aantikt. Hoe het is voor een vleermuis om een vleermuis te zijn, blijft buiten bereik. Hun echolocatie is een manier van waarnemen die ons voorstellingsvermogen te boven gaat.
Daar zit volgens Harmen iets moois in. Jouw mens-vleermuis is anders dan die van je buurman of buurvrouw, maar er is ook veel overlap. Dat gedeelde beeld is de objectieve mens-vleermuis: waar we het over eens zijn, en wat deels buiten onszelf bestaat. Maar de stem van de vleermuis die wij allemaal proberen te vertegenwoordigen, begint altijd bij een persoonlijke voorstelling.